Report a Policy Violation
It is Christmas in the heart that puts Christmas in the air.
Big photography feature about Christmas, full of wonderful works and wise christmas quotations.
Happy holidays to you!
Artist's Comments
DENiZ KOYDUM ADINI
Nerde kendini bilmez çocuklar Bir sabah öylece çekip gittiler Çınladı alkışlar kör sokaklarda Yankısı kime kaldı Deniz koydum adını Kederi bende kaldı Uzak köyler kurdum birbirine Denizine aldandım Acının surlarında ateşler yaktı Vuruldu şehirler soluksuz kaldı Kendine çekildi bütün zamanlar Gölgeler orda kaldı Deniz koydum adını Kederi bende kaldı Uzak köyler kurdum birbirine Denizine aldandım Kemal KAHRAMAN ¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨ [link] ¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨ [link] ¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨ [link] |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||| GRUP YORUM ~ BiR OĞUL BÜYÜTMELiSiN Zulüm ejderha olsa da Telli duvaklı yurdunda Bir oğul büyütmelisin Kavgada yiğit olmalı Gün gelip yol kenarında Kızıl gül açmış alnında Bulursan yıkılmayasın Göz yaşında hınç olmalı Düşen birdir bilmelisin Bin oğlun var sevmelisin Yarın bizim yılmayasın Yüreğinde güç olmalı Yarin yanağından gayrı Paylaşmak için her şeyi Söylediğimiz türkülerde Senin de sesin olmalı ************************ [link] ************************ [link] ************************ ____________________________________ Mayıs Ayı Hayatımız Gibiydi Mayıs, benim için öfke ve direniş ayıdır. Mayıs, benim için hüzün ve yenilgidir. Mayıs ayı bitmez. Tam bitecekken yine gelir ve kendisini hatırlatır... Mayıs ayı, eve geldiği ürpertici bir gecede, bizim çocukları astılar, diye kesik kesik ağlayan babamdır. Bu ülkenin onuru, masumiyeti, direnişi, temiz kalmış son çocukları asılmıştır mayıs ayında, ama mayısın hıncı ve kurbanları bitmemiştir yine de... Mayıs ayı, Almanya'nın Köln şehrinde, bana sonsuz bir hasretle sarılip, sen İstanbul kokuyorsun, diyen Atilla Keskin'dir en çok... Çünkü, mayısın bütün öfkesi, direnişi, hüznü, yenilgisi, bitmeyen istekleri ve son kurbanı onda toplanmıştır... En sevdiği, canından çok sevdiği insanları hep mayıs ayı içinde yitirmiştir o... Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan'la birlikte yola çıkmıştır. Aynı hareketin, Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu'nun öncüleridir hepsi. Özgürlük ve adalet istemişlerdir. Bağımsız bir ülke ve o ülkede halkların kardeşçe yaşamasını istemişlerdir. Halklar inanmıştır bu çocukların haklılığına ve taleplerine. Bir subay olan babam dahi, bir mayıs gecesi, bizim çocukları astılar, diye ağlıyorsa, yeniden geri dönup, o günlere bir kez daha ve derinden bakılmalıdır... Ama kırılgandır tarih. İyilikler ve umutlar alınırsa elinden, aklı kötülüğe ve zulme çalışır. Nitekim öyle oldu... Yakalanır bizim çocuklar. Askerî mahkemelerde yargılanırlar. Kalbi bu çocuklarla olanlar, umutlarını ve heyecanlarını korkunun karanlığında gizlerler... Askerî mahkemeden 18 idam çıkar... Hakkında idam kararı çıkanlardan biri de Atilla Keskin'dir... Deniz'i, Yusuf'u, Hüseyin'i, Mamak Askerî Cezaevi'ndeki ön hücrelere tek tek koyarlar. Belli ki idamları kesindir artık. İntihar etmesinler diye de, hücrelerindeki lambalar koridora alınmıştır. Hüseyin İnan'ın, yani herkesin benimsediği ismiyle Dede'nin elinde "Gerilla Savaşı ve Marksizm" adlı kitap vardır ve çok az bir zaman sonra idam edileceğine hiç aldırmadan, bütün dikkatiyle okumaktadır... Yusuf Aslan'ın hücresinin duvarında ise Pir Sultan Abdal'ın resmi asılıdır. Resimde, Pir Sultan Abdal'ın boynuna idam ilmeği geçirilmiştir. Tarihin kırılganlığı devam etmektedir... Yusuf Aslan, bir ara hücresinden arkadaşlarına seslenir: Biz gidiciyiz, bu kesin... Kendinizi sıkı tutmalısınız! Belli ki mapusluk süreci bu kez uzun olacak sizin için. Biz gittikten sonra üstünüze çok geleceklerdir. Kendinize bir uğraş bulun. Bol bol okuyun, hatta ikinci bir dil öğrenmeye çalışın. Yoksa zamanı tüketmeniz kolay olmayacaktır... İdamla yargılandıkları halde, birbirleriyle şakalaşmaktan geri kalmayan, ölüme bile güle oynaya, yaşam sevinçlerinden bir nebze bile yitirmeden giden insanlardır bunlar... Hücrelerine dadanan ve yakalayip, Abdürrezzak adını verdikleri bir fareyi kuyruğundan iple asip, fareden çok korktuğunu bildikleri Yusuf Aslan'ın hücresinin önünde sarkıtan, onu ranzasının tepesine tırmandırip, arkadaşlarından canhıraş feryatlarla yardım istemesine en masum neşeleriyle gülen bu çocukları nasıl unutur ki insan... O Yusuf ki, tutuklanmalarından birinde polisler bıyıklarına bakip, "Bunlar ne biçim bıyık ulan..." diyerek yolduğu için ve bir başka tutuklanışında onlara bu zevki bir daha tattırmamak için, sorgudan önce kendi bıyıklarını kendisi yolan; o Yusuf ki; elleriyle boğazını sıkip, dilini dışarı çıkararak, "Bakın işte, beni astıklarında görüntüm böyle olacak!" diye, kendi ölümüyle bile alay eden, yaşam dolu ve korkusuz bir insandı... Deniz, bambaşkaydı benim için. Her şeyden önce babası Cemil Gezmiş, babamın arkadaşıydı. Kadıköy'ün, masaları yeşil örtülü, yoksul esnaf kahvelerinde buluşup, acı çaylar içer, idamların gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini konuşurlardı... Deniz bambaşkadır benim için. Atilla Keskin'in abisinden görüş günlerine gelirken Rodrigez'in gitar konçertosunu getirmesini istemiştir... Sarıldığım devrimciliktir onunkisi... Hep sevgiden söz eden Che Guevera gibidir... Yaşam sevinci, coşku, espri, hüzün ve duygusallıktır o... Rodrigez, belki de ilk kez onun varlığında, aynı anda yaşama ve ölüme çalmıştır gitarını; son bir kez içilen bir bardak hapishane çayı, son kez ciğerlere çekilen bir nefes sigarayla birlikte... Hüseyin İnan ise okur, düşünür ve yorumlar. Hareketin gizli öncüsü odur. Boşa konuşmaz, herkes ona inanma ihtiyacı duyar. Eylemleriyle kanıtlar düşüncelerini. Sakin ve bilgedir. Bu yüzden arkadaşları ona "Dede" der... Ama dedim ya, kırılgandır tarih, iyilikler ve umutlar alınırsa elinden, aklı kötülüğe ve zulme çalışır... Önce, Deniz'i götürürler idam sehpasına... Deniz, masaya çıkmadan önce, orada hazır bulunanlara, bizi cezaevinden yangından mal kaçırır gibi kaptılar, havalandırarak getirdiler; ayakkabılarımızı bile bağlamamıza fırsat vermediler; postallarımın bağlarını bağlasınlar; asıldığımda ayağımdan düşmesini istemem, diye bağırır. Sonra gardiyanlar onu masaya çıkartır. Bir gardiyan ilmeği açar, genişletip, boğazından geçirir. Deniz, o anda son sözlerini söylemeye başlar: "Yaşasın tam bağımsız Türkiye! Yaşasın Marksizm-Leninizm! Yaşasın Türk ve Kürt halklarının kardeşliği! Yaşasın işçiler, köylüler! Kahrolsun emperyalizm!.." Deniz asılırken, Yusuf Aslan'ı getirirler oraya ve Yusuf Aslan oradakilere, duydum Deniz'in sesini, der. Darağacı bu defa onun için hazırlanır. Yusuf çıkar bu defa taburenin üzerine ve son kez şöyle der: "Ben ülkemin bağımsızlığı ve halkımın mutluluğu için, bir defa, şerefimle ölüyorum. Sizler, bizi asanlar, şerefsizliğinizle hergün öleceksiniz! Bizler halkımızın hizmetindeyiz, sizler Amerika'nın... Yaşasın devrimciler! Kahrolsun faşizm!.." Ve sonra sıra Dede'ye, Hüseyin İnan'a gelir. Sigara içip içmeyeceğini sorarlar. İçmeyeyim, der. Sonra orada bekleyenlere döner ve ayağındaki lastik ayakkabıları göstererek: "Söyleyin babama, yarın ayağımdaki bu lastik ayakkabıları görup, doğru dürüst bir ayakkabısı bile yokmuş diye, üzülmesin. Askerî cezaevinde, ayakkabılarımızı giymemize bile fırsat vermediler. Ayakkabılarım cezaevinde kaldı. Onlara hediyem olsun..." Savcı, sözünü kesmek için, "Sehpaya çık," diye bağırır. Hüseyin İnan, masanın üzerinde, gayet sakin; "Sabırlı ol, çıkacağım," der. Ve tabureye çıkmadan, masanın üzerinde son sözlerini söyler yüreklice: "Ben, şahsî hiçbir çıkar gözetmeden, halkımın mutluluğu ve bağımsızlığı için savaştım. Bu bayrağı, bu ana kadar şerefle taşıdım. Bundan sonra bu bayrağı Türk halkına emanet ediyorum. Yaşasın işçiler, köylüler ve yaşasın devrimciler. Kahrolsun faşizm!.." Diner, ağır kapıların ve acımasız kilitlerin gürültüsü... Diner, zincir şakırtılarının sesi... 1972 yılının 6 Mayıs'ıdır... Bir kişi daha götürülse idama, bu Atilla Keskin olacaktır. Ama daha başka kimse götürülmez. Son idam edilen Hüseyin İnan'dır. Ama vasiyeti kalır Atilla Keskin'de... İdama, darağacına götürülürken, Hüseyin İnan, can yoldaşından, Atilla Keskin'den tek bir şey ister: "Eğer birgün kurtulursan bu zindanlardan, eğer birgün özgür olursan, bir sevdiğin olursa ve ondan da bir oğlun olursa, ne olur benim adımı koy..." Ölmeden önceki son isteği budur Dede'nin... Aylardan mayıstır. Zulüm ve dostluk, inanç ve erken ölüm birbirine karışmıştır; ama unutulmayan tek bir şey vardır: Verilen sözler... İnsanın alnına yazılır. Üstelik aylardan mayıssa ve darağacına giden insanlar en sevgili arkadaşlarsa, dostlarsa, umutlarsa, direnişlerse ve sözkonusu olan onların son dileğiyse... Atilla Keskin, Mamak ve Niğde cezaevlerinde dört sene kaldıktan sonra, 1977 yılında yurtdışına çıkar. Kendi gibi yürekli bir kadını sever. Bu kadından bir oğlu olur. Unutmak mümkün müdür o son sözleri: "Eğer yaşarsan, eğer bir kadını seversen, eğer ondan bir oğlun olursa, ne olur benim adımı koy..." Ve dünyaya gelir o çocuk. Hiç şuphesiz, adı Hüseyin İnan olur. Dede İnan... Almanya'dır gurbetin adı... Aradan yıllar geçer, Hüseyin İnan büyür. Sürgünlük büyür, büyür vatan hasreti, büyür yirmi iki-yirmi üç yaşında asılan yoldaşların özlemi... Ve birgün, küçük Hüseyin İnan, spor yaptığı yerden dönerken, sırt çantası yoldan geçen bir kamyona takılır. Tekerleklerin altına sürüklenir birden Dede İnan. Ve o an can verir... Ve ne acıdır ve ne tuhaftır ki, aylardan mayıstır... "Oğluna benim adımı koy" diyen yoldaşın adını taşıyan ilk oğlu, ilk gözağrısı yine mayıs ayında alınmıştır Atilla Keskin'in elinden. Alınmıştır yaşamdan... Mayıs devlet midir?... Mayıs öfke ve direniş midir?... Mayıs zulüm müdür?... Mayıs hüzün müdür?... Mayıs, bu ülkenin asılan son masum ve lekesiz çocukları mıdır; kırılan tarih mi, yoksa hayatın ta kendisi midir mayıs?... Nedir mayıs?... Masumken ölmüştür Hüseyin İnan, tipkı ismini aldığı Hüseyin İnan gibi, onun yoldaşları gibi... Bu yüzden annesi, beyaz bir tabuta konulmalı, diye diretir. Almanya'da günlerce beyaz ve küçük bir tabut aranır. Sonunda bulunur o beyaz tabut. İçine Hüseyin İnan konur... İçine Türkiye konur... İçine, bu ülkenin yitip giden masumiyeti, darağacına korkusuzca, hatta güle oynaya giden ve kendi ölümleriyle bile alay eden lekesiz, yiğit çocukları konur... 12 yaşındaki İnan'ın arkadaşları, mezara o an üzerlerinde ne varsa, çiçeklerini, kasetlerini, ayakkabılarını, walk-man'lerini, şapkalarını atarlar... Ağlamak ayiptır ya devrimciler için, hep içimize akıtırız ya o içimizi dağlayan gözyaşlarını... Yüreği avucunda bir şair bozar bu kalpsiz geleneği; Atilla Keskin'in en yakın dostlarından şair Nihat Behram bozar... Ben ağlıyorum ve kimseden izin almıyorum, der... Ve işte o an boşanır gözyaşları... Ve Atilla Keskin, yoldaşları birkaç metre ilerde asılırken ağlamayan Atilla Keskin, tam 21 yıl sonra, ilk oğlu Hüseyin İnan'ın mezarı başında ağlamaya başlar. 22 yıldır dönemediği ülkesi Türkiye için, o cesur ve yiğit yoldaşları için, her geçen gün yokedilen masumiyetler ve inançlar için, kirletilen umutlar için ve bunların hepsini o kısacık, o ceylan ömründe taşıyan ilk oğlu Hüseyin İnan için ağlar. Doyasıya ve katıksız ağlar. Onca yıl, biriktirdiği her şey için, sustuğu ve içine attığı her şey için... Tipkı babamın, bir mayıs ayında, bir gece vakti eve gelip ve hepimizi uyandırip, "Biliyor musunuz, bizim çocukları astılar" diye ağlaması gibi... Yine de özlenir hayat, yine de özlenir, ne kadar kirlense de Türkiye ve İstanbul... Ve Atilla Keskin, bana memleket hasretiyle, sen de İstanbul'un kokusu var, diye gözyaşlarıyla sarılır... Bir kere gelenek bozulmuştur. Artık çok şey birikmiştir içimizde. Zehirlenmemek için, ne hissediyorsak öyle olmalıyız ve öyle davranmalıyızdır... Ve Nihat Behram, 12 yaşında, evine dönerken bir kamyon altında kalan Hüseyin İnan için şu dizeleri okur mezarının başında: "Acıların sessiz, sözsüz kuşlarını bıraktın şarkılarımıza... Ölümlerde ağlanmasın diye ezberlemiştik; senin için ağladık... Çünkü, bahar günü yürek taşımanın ölçüsüydü senin için ağlamak... Can üstünde parçalanmış senin gibi bir çiçeğe ağlanır..." Anladım, mayıs her şeydi... Öfkeydi, direnişti, zulümdü, yenilgiydi; o cesur ve yiğit yoldaşlardı, ölümüyle alay eden Yusuf Aslan'dı, babası üzülmesin diye ayakkabılarını arkadaşlarına hediye ettiğini söyleyen Hüseyin İnan'dı; asılmadan önce, Rodrigez'in gitar konçertosu eşliğinde içilen son çay ve son sigaraydı; babamın, bizim çocukları astılar, diye kesik kesik ağlamasıydı; Atilla Keskin'in, sen İstanbul kokuyorsun, diye bana sarılmasıydı... Beyaz bir tabutun başında hep birlikte söylenen o son dizelerdi... Mayıs hayatımız gibiydi. Doyasıya aşık olduğumuz, tekrar tekrar sevişsek de, o hep özlediğimiz yere bir türlü ulaşamadığımız, bu yüzden acı çektiğimiz, acı çektikçe hasretle bağlandığımız sevgilimiz gibiydi mayıs ayı... Mayıs, hayatımız gibiydi... CEZMi ERSÖZ |
Details
May 6
3.7 MB 202 KB 800×762 StatisticsCamera Data
CASIO COMPUTER CO.,LTD.
EX-Z75 1/80 second F/3.1 6 mm 200 Apr 19, 2009, 10:54:45 AM |
Community News113 It is Christmas in the heart...*6igella
 reports, 1d 19h agoIt is Christmas in the heart that puts Christmas in the air. Big photography feature about Christmas, full of wonderful works and wise christmas quotations. Happy holidays to you! 94 Natures Beauty by small artists*holzoepfael
 reports, 1d 22h agoI'd like to show you some awesome nature related work from more or less unknown artists which deserve more attention - this is a must see, you won't regret it!!! 71 Featuring Great Artist and my Watchers! Final 2009*Halisoar
 reports, 1d 4h agoWelcome to a New!! feature!  Thanks to all the people who post and share their work! Don´t forget to fav this new!!  This time i´m also featuring my amazing watchers!!! they all are great and really talented!!! so give them some love  Also see the other parts of the feature here!!  [link] So enjoy the Feature!!!!! 65 Daily Literature Deviations - December 26, 2009=DailyLitDeviations
 reports, 19h 42m agoDaily Literature Deviations is a group that is dedicated to bringing literature to the forefront of the deviantArt community. We attempt to accomplish this by daily featuring Literature artists from around the community that deserve the recognition, but are not getting it. Each day we will feature 5 deviations from the Literature categories in a News Article. In order to support the artists that we feature, we ask that you  the news article as well as check out the individual pieces. We understand that each day you may not be able to check out each and every one of the pieces, everyone has their own things going on. We just ask that you make an attempt to help support the growing Literature community.59 WE.LOVE.ART.FEATURE.VII.HOLIDAY.SPECIAL.~allieweasley
 reports, 1d 15h agoI'm a lover of visual impacts. I like brilliant colors and shapes. And I decided to collect a whole stack of deviations that reflect that taste. These pieces showcased below deserve every bit of publicity you can give them. x)P |
PollWhat is your favorite holiday tradition? |
deviantART Loves You
Deviously serving the art and skin community for 3,429 days.
Only 223 days until our tenth birthday!
|
Deviousness
^Ikue has been a devious member of our community for almost 7 years and in this time he has proven to be nothing short of dedicated and devoted. Whilst volunteering his time over the last 22 months as a Gallery Moderator within the Community Relations Team, Chris has brought the Vector gallery and many vector artists directly into the spotlight. ^Ikue's commitment to the community is evident in everything he touches and you can always find him reaching out to others with an encouraging word. Chris is a natural leader with a vibrant and empathic personality, and is a role model for deviants everywhere. It's ev... Read More
|
Follow us on Twitter
Become a fan on Facebook
